Piszę, testuję, matkuję, a w międzyczasie obiecuję sobie, że się za siebie wezmę. Może tym razem wyjdzie. Byłam w piątek na imprezie firmowej. Mimo wszystko. Zdziwniej i zdziwniej, mówię Wam. Nie przypuszczałam, że się będę bawić. Nie przypuszczałam, że się będę dobrze bawić. Nie przypuszczałam, że się będę tak dobrze bawić. I już o trzeciej moje buty zarządziły wartki odwrót. Podobno w bardzo dobrym momencie, jak mi później zeznano.
...and all that jazz.
Byłam wczoraj na Swap Party. Kiedyś - dawno, dawno temu, w odległej galaktyce - urządzałyśmy imprezy ciuchowe (kto wtedy słyszał nazwę "swap"?!) z dziewczynami z zespołu. Ta impreza była większa zdecydowanie. Wróciłam do domu z granatowym zamszowym płaszczem i czarną kurtką, którą nie podejrzewałam o leżenie w okolicach prawdziwej skóry. Tymczasem zaś okazało się, że pięknie pachnie po nagrzaniu od mojego ciała, a rozdarta podszewka ujawniła, że jednak kurtka skórzaną jest jak najbardziej.
Co tam ciuchy! Tak naprawdę to najbardziej podobało mi się towarzystwo i to, że moje spotkania zawodowe zaowocowały fajnym klimatem zdecydowanie bardziej towarzyskim niż można by się spodziewać.
Mimo że nie grałam w żadną grę ani niepisałam się na granie, odnoszę wrażenie, że przegrałam. Strasznie - w sumie - smutne.
skomentuj (0)
Padało. Było chłodno. Wyszliśmy z synem na spacer. Młody był w nosidełku i miał na sobie dzidziutkowy outfit-przebranie za puchatkowego Tygryska: pomarańczowy, w paski, z uszkami na kapturze. Mijaliśmy grupkę młodzieży.
- Jaki śliczny!
- Jaki słodki!
- Jaki wstyd dla dzieciaka!
Kolega Mąż natchnął mnie dzisiaj. Postanowiłam w związku z tym zamknąć dla publiczności bloga Zła Mama i część notek przekleić tutaj. Porządek oferuje stosunkowo nowa funkcja na blog.pl: tagi. Tag złamama - i wszystko jasne!
Bez zmian pozostaje na razie wieki nieaktualizowany blog zdjęciowy. Zdjęcia syna nadal będą zamieszczane na piotrkrzysztof.blogspot.com. Blog jest zahasłowany, ale to nie znaczy, że dostęp do niego jest bardzo ograniczony. Gdyby ktoś był zainteresowany oglądaniem, zapraszam do kontaktu mailowego.
Może rzeczywiście tagi są rozwiązaniem?
Miotam się między koncepcjami i serwisami. Mam milion pomysłów. Zaczynam, nie kończę. Niezależnie od tego, czy jest to tylko nowa notka w mojej głowie, czy nowe konto na gdzieśtam.com albo .org.
Oglądam pierwsze wpisy na tym blogu, brnę przez blotki pomiędzy. Zastanawiam się, czy mnożyć byty, czy może zebrać je w jeden. Czy tu, czy gdzie indziej. Chciałam tak, wyszło inaczej. Najnowszy pomysł to szafiarstwo. Może dobry, może zły. Może w ogóle się nie odważę.
Znudził mnie trochę blog.pl, ale trochę go szkoda, bo to już szósty rok...
Znalazłam kolejny argument za tym, że jestem złą mamą. Nie uważam
bowiem, że każdy musi uważać moje dziecko za ósmy cud świata, piękność
nad pięknościami. Co więcej, mój syn może się komuś nie podobać. I
jeśli ktoś nie wyrazi dzikiego zachwytu nad nim, to ja się naprawdę nie
obrażę.
Ostatnio wywołałam konsternację wśród koleżanek z pracy. Jedna z nich pochwaliła moją sukienkę.
-
Ale powiedz, że synka ma fantastycznego! - powiedziała jej inna. Mojemu
stwierdzeniu, że dzieci zazwyczaj są fantastyczne i mówi się tak o nich
nawet wtedy, jeśli nie są i jest ok, jeśli ktoś się nie zachwyca moim
dziecięciem, odpowiedziała głucha cisza i przerażenie w oczach.